Zachte gebaren

Zachte gebaren

Zachte gebaren 587 601 RegenboogBaas

Harde verhalen zijn het, over slavernij. Tijdens de viering van 3 juli, het was net Keti Koti geweest, hoorden we stemmen van vroeger en nu. Een jonge Afrikaan schreef, eind 18e eeuw, een boek over zijn ervaringen. Hoe hij als elfjarige tot slaaf werd gemaakt, hardhandig beetgepakt en heen en weer geschud; hoe hij en honderden anderen de oceaan over werden vervoerd en als pakketten verhandeld. We hoorden ook verhalen van vandaag. Buurtgenoot Dulcy vertelde hoe haar dochter, die werkt in de zorg, nog altijd met racisme te maken heeft. Spijkerharde vooroordelen en taaie vreemdelingenhaat slaan nog altijd échte wonden.

In de viering was niet alleen plek voor woorden, maar ook voor gebaren. Traditionele Keti Koti-rituelen zijn niet alleen het proeven van het bitter van de vernedering en van het zoet van bevrijding, maar ook het verzachten van de pijn. Wonden die geslagen zijn hebben het nodig om gezien te worden en verzorgd. In de viering waren er een paar tweetallen, die elkaars ‘wonden’ verzorgden met olie. De kinderen eerst.

Ik merkte iets van ontroering om me heen en raakte opnieuw onder de indruk van de kracht van een ritueel. In onze kerkelijke traditie zijn we goed met woorden – maar iets doen, mét en voor elkaar, raakt soms dieper. Natuurlijk wrijven we de pijn van achterstelling en vernedering, die soms nog generaties lang gevoeld wordt, niet weg. Maar dat we daar iets ‘zachts’ aan elkaar deden, terwijl we zongen van genade – van Gods ‘zachtheid’, van de ruimte die Hij elk mens gunt – dat werkt door, geloof ik. Dat maakt nieuwe mensen van ons.

Ds. Nellie van Voornveld

X